Panloob at Panlabas na mga Pangarap – “Sana”

Panlabas na mga Pangarap (Mga Pangarap na Hindi para sa aking Sarili)

Mapipigilan ba nating lumala ang kondisyong Global Warming ng ating daigdig? Sana?
Sagot: Oo.

Magbabago ba ang karamihang opisyal ng Gobyerno (sa pangungurakot) o yung yaong tuta ni Pangulong Gloria Macapagal Arroyo kung wala na siya? Sana?
Sagot: Oo.

Luluwag ba ang trapiko sa kamaynilaan kapag napalitan na ng matinong chair ang MMDA? Sana?
Sagot: Oo.

Yayaman pa ba ang Pilipinas sa darating na panahon? Sana?
Sagot: Oo.

Posible ba ang mga pinagsasabi ko sa taas? ^
Sagot: Sana hindi. Imposible at malabo ang positibong sagot ! ! !
(Pansinin ang tandang-padamdam sa taas na pangungusap. Nalalayo ang tandang-padamdam sa salitang ‘sagot’. ISA ITONG SIGNUS! “Sana nananakot lang ako.”)
_________________________________________________________
_________________________________________________________

Paliwanag

Tanggapin na natin, imposible na ang mga solusyon sa mga nabanggit sa taas. Wala na’ng “sana”!

Mapipigilan ba ng sankatauhan ang kondisyong Global Warming? Sabihin na nating may sumisimpatya at tumutulong mapigilan ang mga epekto ng Global Warming – ang Climate Change pero malinaw sa ating mga mata na iilang tao lang ang mga nakikiisa laban dito. Sa nakikita ko huli na ang lahat para solusyunan ang problema ng ating mundo na ito kahit pa may kumikilos laban dito. Lahat ng kasalanan ay may kapalit at ito ang kapalit-na-kahihinatnan ng lahat. TOTOONG mawawala/lulubog ang mapa ng Pilipinas. Sana hinde, pero imposible ang iniisip mo kung batid mo man ang problemang ito. Tanggapin na natin, ito na ang kahihinatnan ng mga Pinoy. Isipin na lang natin kung saang bansa tayo pupulutin kung dumating na ang panahong iyon.

Korapsyon? Nakakasawa na pag-usapan ito bagama’t may lumalaban para sugpuin ito, e hindi pa rin ito nawawala kahit pa ganoon. Saludo ako sa mga taong lumalaban sa korapsyon kahit di naman talaga nauubos sa lipunan natin ‘to. At isa pa, sino ba ang mga nakikita nating tao na lumalaban sa korapsyon? Kadalasan mga pobre, at kakaunti lang ang mga mayayaman na nakikiisa laban sa korapsyon. Dahil dito, hindi na yayaman ang ating bansa laban sa mga ganid na ito. Walang baygon na makakapatay sa immuned na ipis ng Pilipinas. Katotohanan: Hindi naman talaga nawawala ang korapsyon, cultural habit na ito sa Pinas matagal na, magdiwang na kung nababawasan ito sa ating lipunan.

“Sana makarating ako sa iskul na pinapasukan ko ng bente minutos.” Trapiko sa kamaynilaan? “Shit, isa’t kalahating oras O_O Makati to Intramuros?” Hindi maso-solusyunan ang trapiko sa kamaynilaan. Ang arkitektura ng mga kalsada rito ay sadyang masikip. Kahit pa supilin ni Bayani Fernando ang mga iskwating sa gilid ng kalsada o siya man ang supilin natin – ganoon pa rin naman yung trapiko, hindi magbabago dahil sa arkitektura na komplikado pang marekonstruksyonan. Ang tanging solusyon lang dito ay gumamit ng kalesa, iwas rin sa usok na pampalala ng kondisyong Global Warming pero imposible naman iyon di ba?
_________________________________________________________
_________________________________________________________

Panloob na mga Pangarap (Mga Pangarap ko at Ambisyon)

  • ”Sana” Makakuha ako ng magandang trabaho, yung gusto kong propesyon (programmer/web developer/ethical hacker).
  • ”Sana” Makompleto ko ang mga model kits na kamakailan ko lamang kinokolekta.
  • ”Sana” Makasulat ako ng mga maikling kwento at nobela sa pagdaloy ng panahon na tatahakin ko.
  • ”Sana” Makapag-patayo ng mga bahay – bahay para sa kamag-anak ko at bahay para sa akin kung saan ako lang ang titira kasama ng aking magiging asawa.
  • ”Sana” Makapag-may-ari ako ng sarili kong kompanya. Ng isang software company, publishing house, at isang panederya – mga negosyong pinag-i-interesan ko magpasahanggang ngayon.
  • ”Sana” Makapag-asawa ako ng isa babae lang, yung mamahalin ako ng buong puso at buong buhay.
  • ”Sana” Magka-anak ako ng dalawa, isang babae at isang lalake; wala ng susunod pa.
  • ”Sana” Mamamatay ako ng natural yung tipong tanggap na ng mga nagmamahal sa akin at hindi na sila iiyak, at magdadalamhati na lamang sila ng may ngiti sa mukha.
  • _________________________________________________________
    _________________________________________________________

    Malaking TANONG Mula sa Lahat-lahat sa Itaas ^ : Matutupad ko pa kaya ang mga pangarap na ito kung pangungunahan ito ng distraktikong pangarap na panlabas ko? Ang pangarap sa panloob ko may pag-asa pa ba?

    Sagot: Libre Lang Mangarap.

Talaan-sa-Araw-araw – ika-17 ng Abril 2009, Biyernes

Ngayong araw nag-tatala ako ngayon sa aking “online public diary/journal” o sa ibang tawag – ang aking Blog, LITERANTADO.

Mahalaga ang bagong “blog-entry” na ito sa akin. Isang pam-personal na tala.

Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung bakit pa ako naapektuhan sa nakita ko, pero ang sigurado – may tusok sa puso ko kung ano man iyong nakita ko ngayong araw.

May ibang “Blog-entry” sana akong i-po-post dito ngayon na makabuluhan ngunit naudlot ito sanhi nga ng aking nakita. At gusto kong i-post ang tina-type ko ngayon dito bilang mag-silbing “backtrack” ng aking kasaysayan. Para pag-dating ng hinaharap na matanda na ako, maaari ko pang mabasa ang kasaysayan ko na tumatak sa aking damdamin (<- ang drama).

Ano ba ang nakita ko?! Tungkol lamang naman ito sa nakita ko sa “Friendster Account” ko!

____________________________________________________________________________________

____________________________________________________________________________________

Istorya:

Habang nababagot ngayong tag-init, nagkakalikot lang ako ng mga “Social Accounts” ko tulad ng Friendster, Facebook, atbp. Nakita ko yung dating ka-“MU” ko sa “Friends List” ng Friendster ko, yung ka-MU ko itago na lamang natin sa pangalang “Det”.

NOTE: MU – Mutual Understanding

Nalaglag ang aking puso pati laman-loob ko sa nakita ko. Nakita kong – “MAY ANAK NA SIYA?!”. Totoo pala ang ibinalita sa akin ng aking ka-tropa dati sa pamantasang pinasukan namin, naging kaklase ko doon si “Det”. Ibinalita niya sa akin noong taong 2007 lamang na buntis si “Det”. Hindi ko sineryoso ang sinabi niya dahil alam kong inis itong lalaking ‘to kay “Det”.

Nang mga nakalipas na buwan, nang taong ring iyon (around 2006-2007), nakita kong nag-Online si “Det” sa “Yahoo Messenger”. Diretsa kong kinumpirma kung buntis ba talaga siya o hindi. Tinanong niya ako kung sino ang “nag-sasabing buntis” siya, sabi ko “basta isang dati kaklase rin” tanda ko pa ang aking pagkakasabi. Sabi niya sa akin hindi siya buntis, at BUSY siya sa work (nasa opisina siya noong oras na iyon), iniwan ko na siya sa parteng iyon at hindi na nangulet pa, baka ako’y nakaka-abala na.

Hindi doon natapos ang pag-tatanong ko, dahil hindi ako kumbinsido. Nagtanong ako sa kanyang ka-opisina, na kaklase ko rin dati. Tinanong ko kung buntis nga ba siya? Wala akong natanggap kundi pag-tanggi rin niya na buntis nga si “Det”. Pati mismo sa kabarkada ko na kabarkada niya pa rin ngayon, hindi ko akalain hindi ako sinagot ng matinong “HINDI”. Bakit pa itatago sa akin, di naman na “kami” ah, tanggap ko na na mayroon na siyang ibang ka-relasyon, ka-MU ko lamang siya dati (hindi “declared” as mag-shota iyon) at . . . minahal ko siya . . . tapos na ‘yon . . . madaling natapos sa pribadong kadahilanan (hindi ninyo dapat malaman pa).

Pa-minsan-minsan, nangangamusta siya via “Yahoo Messenger” kapag naaabutan niya akong mag-Online ng mga panahong iyon, miski ngayong taon ngunit madalang siya mag-Online sa “Yahoo Messenger” kaya’t madalang rin ang kwentuhan.

____________________________________________________________________________________

____________________________________________________________________________________

Sino si “Det”:

*intermission*
THEME: #Maala-ala Mo Kaya# (<- lakas-trip lamang ito. ^_^ )

Taong 2006 pa nang maging . . . nang maging MU kami. Marami siyang naka-relasyon. Noong dumating ang oras na na wala na siyang karelasyon, nalapit ako sa kanya. Para siyang “magnet” na awtomatikong humuhugot ng lalaki. Tandang-tanda ko pa ang mga araw na sinasabihan ako ng mga kaklase ko, na di ko malaman kung “Devil’s Advocate” o “Angel’s Advocate” yung mga iyon – na layuan ko raw si “Det”, lolokohin lang raw niya ako. Ibang klase, babae pa manloloko sa akin?

Maganda si “Det”, kaso hindi pwede maging “kami” at hindi ko na ginusto maging “kami” kahit medyo naging “kami” dati-rati. . . (masyado ng mahaba ang entry sa blog kong ito, ayoko nang ikwento pa ang tungkol sa nakaraan.)

*intermission*
THEME: #Friend of Mine# (<- lakas-trip lamang ito. ^_^ )

Nag-daan ang panahon, nakapag-tapos kami sa maikling panahon (2-year course yung kinuha kong kurso, kaklase ko sila). Nag-kahiwalay na ng landas. Nag-palamig ng ulo. Gumustong lumimot sa nakaraan. Nag-sadya ako sa bagong pamantasan at dito na lumipat. Sila naman ay nagsipag-trabaho na miski hindi sapat ang 2-year course para ipamukha sa mga kumpanya.

Lumipas ang panahon – araw, buwan, planeta, taon. Binalak kong bumalik sa kanya sanhi nang naaalala ko pa ang itsura niyang tsinita’t puting kulay at tamang pangangatawan ng isang tipikal na dalagita. Maraming lalaki ang nag-kakandarapa sa kanya at iyon ang problema ko – ang SELOS. Mataas ang aking kapalaloan kaya’t hiniwalayan ko siya at hindi ipinaglaban ang relasyong “mamumuo” sana. Ngayon alam mo ang dahilan kung bakit kami ay hindi “kami”.

____________________________________________________________________________________

____________________________________________________________________________________

Ang Nakita ko sa FOTO ALBUM ni “Det” Ngayon:

  1. Isang kyut na batang sanggol (dating kuha, ngayon lamang niya in-UPLOAD, ngayon ko lamang nakita at nagulat ako)
  2. Ang asawa niyang nagmukha ng tatay
  3. Ang anak niyang 2-years old na ‘ata ngayon (ang bilis ng panahon, ngayon ko lamang nakita at nagulat ako)

____________________________________________________________________________________

____________________________________________________________________________________

Pag-iisip ko: Ang Hindi Katanggap-tanggap:

  1. Hindi ko matanggap kung bakit hindi niya pa inamin sa akin noong mga panahong iyon na totoong buntis siya.
  2. Hindi ko matanggap na hindi niya ako sinabihan na nanganak na siya sa kabila na nag-y-YM siya minsan at kinakamusta ako!
  3. At lalong-lalo na hindi ako sinabihan ng ibang kabarkada niya na kabarkada ko rin at minsan nakakausap ko pa sa text at YM – na buntis at nanganak na nga si “Det”!

____________________________________________________________________________________

____________________________________________________________________________________

_________________________________________________________________
Pribadong-buhay: Hindi ko ipi-post ang kaniyang FRIENDSTER PROFILE rito, bilang respeto ito sa kaniyang pribadong buhay. Tanging mga kaibigan at dating kaibigan na maaaring makabasa nito lamang ang makaka-alam sa kung ano ang pinag-sasabi ko rito.

Nagustuhan mo ba ang theme song sa pinag-susulat ko o Naumay ka ng husto?
Mga theme-songs sa istorya! Available for download:

Maala-ala Mo Kaya by Nora Aunor

Friend of Mine by Lea Salonga

Ang Pag-Labo ng Daanan

Marso 29, 2009. May isang pag-babago sa isang parte ng aking katawan. Hindi ako masaya.

Ngayon-ngayon lamang, pag-labas ko ng kalye para bumili ng ini-utos sa aking bilhin. Hindi ko akalain, pag-tanaw ko sa kalsadang dadaanan ko, malabo-labo na pala ang aking mga mata sa kabila ng pagiging taong-bahay dahil bakasyon ngayon. Sa pagbaba-Blog ko ngayon, malabo na nang kaunti ang nakikita ko sa screen ng CRT-Monitor ng PC, malinaw-linaw at nababasa ko pa rin naman ang mga letra rito, dahil maliwanag ito.

Kapag malayuan, malabo kong naaninag ang tinatahak ng paningin ko, pero kung malapitan, ok naman at normal.

BALAK: Napag-desisyunan ko mag-pagawa ng salamin sa mata sa by next week.

(This entry is just a blurb of my life; just a remark of my life; para maalala ko kung kailan lumabo ang mata ko.)

Certified for Shit-Control Act o Batas Igit-Pigil

Ika-16 ng Marso 2009, Lunes ngayong araw. Nangyari na naman ang dating nangyari.

.
.
.
Na-ta-ta . . .
.
.
Hep, hep, hep. . . Babala muna.

Babala: Ang bagong post-entry sa Literantado ngayon ay sadyang maselan at di kaaya-ayang mabasa. Sigurado naman makaka-relate ka dito kung hindi ka nagbaon ng wet-tissue, soft tissue, plastic bag, diatabs, Gatorade?, pad paper, papel de hapon o kahit anong pedeng pampunas sa wetpaks.

—————————————————————————

Ang Istorya

Kahapon, gabi, enjoy na enjoy akong lumalaklak ng Coke Zero, libre ni pinsan. Kinabukasan n’on, alas-7 ng umaga ang pasok, at hindi ako makatulog dulot ng caffeine sa Coke Zero. Hindi ako natulog, alas-4 na ng umaga ngayon araw, mag-hahanda na ako para pumasok, maaliwalas ang aking pakiramdam kahit pa hindi pa hindi ako natulog, presko kasi bagong ligo lang.

Unang klase ko, Masaya naman, may talab pa rin yung caffeine sa Coke Zero na ininom ko kagabi. Dilat pa rin mata ko, parang adik, mukhang sabog. At isa pang kasiya-siya, nagawa ko yung aktibidad sa pag-po-program ng nakakatamad na Visual Basic 6. Medyo kinalaunan, kaparabagang nauutot ako. Sige uutot lang ako, pakiilam ko ba sa katabi kong babae, e kahit maamoy nung katabi kong babae, ok lang since pinakokopya ko naman siya ng Programming Activity, wala siyan angal (kundi ‘di ko siya pakokopyahin). Sigh. Utot lang naman yun eh. . . utot lang naman . . . ssSss . . . akala ko ba utot lang? Amf@#$ medyo may laman yun ah. Tang!@, masama ‘to! Di ko alintana, napagtanaw ko kahapong gabi pala – nakalahati ko palang inumin yung 2.0 litro ng Coke Zero. Kaya pala, nasusuka ang wetpaks ko. Arrrghhh.

Gusto ko na umuwi nang mga oras na iyon, ngunit may long quiz pa mamyang alas-1:00 ng hapon. E, alas-8:00 pa lang ng umaga ngayon at nasa klase pa ako. Heto na ang tamang oras para sundin ang batas. Ang Batas Igit-Pigil o Shit-Control Act. Sabi ko sa matapang kong katauhan, KAYA KO TO!

Tumagal-tagal pa ang Batas Igit-Pigil. 10:00 na ng umaga. Ipinaalam ko na ito sa mga kabarkadang kasama ko. Suggest ng isa “mag-CR ka na dun sa 5th floor, (sa hallway ng mga Nursing Student, LPU)”, sabi ko “AYOKO, di ako sanay na TUMATAE sa ganitong establishment!”, tae, TAENG-TAE na talaga ako, parang may-washing machine sa loob ng tiyan ko, umiikot ang mga kinain ko, minsan gustong lumabas, minsan minu-minuto nawawala.

Sabi ko sa isa kong kasamang si Boy Punat, samahan mo na lang ako ng SM Manila, may bibilhin akong libro (sa katotohanan, balak ko sana dun tumae, para malamig). Punta kami, bili ako ng soft-tissue roll sa Watson (hanep sponsor), at eto ang plano, pag-umihi ako at nawala, solve na ang problema, pero kung hindi at nagmamatigas pa rin ako sa nasusukang wetpaks ko, tutuloy ko na ito sa kabila ng maraming nag-c-CR sa SM Comfort room. Umihi at nawala ang bomba sa tiyan. Sa wakas.

Balik kami ng school, mag-11 na, naki-seat-in ako sa klase nila, kasi Vacant time ko. ABA! Parang Trojan Virus pala ‘tong bombang ‘to, may schedule talaga kung kalian sasabog oh! OMG, balik BATAS IGIT-PIGIL ULET.

Sobra na ‘di ko na kaya! Gusto ko’ng ipagsigawan sa nakapaligid sa akin na na-ta-TAE talaga ako. Hindi siya masarap sa pakiramdam, seryoso!

Nag-tanong si Boy Punat kung bakit . . .

ano-ang-nararamdaman-ni-bush-sa-larawan-photo-courtesy-of-johnseilerblogscom
Photo Courtesy of johnseilerblogs.com.

. . . hitsura ko. Sabi ko nahihilo lang ako kasi ‘di ako natulog which is totoo. Nag-alibi pa ako, e alam naman niyang nata-TAE ako! Yumukob na lamang ako sa seat para di ako mag-mukang Bush. Swerte at mabait ang Propesor nila at hinayaan lang akong yumukob at mag-kunwaring tulog.

Lumipas ang oras, nakayanan ko, sa wakas, oras na ng huli kong klase, quiz time na. Tinapos ko lahat-lahat, sa kabila nang nagtatanong na mga katabi ko sa sagot sa quiz, di ko masabi ng maaayos ang mga tanong nila, aba bulgaran kopyahan ba? Sagot lang ako ng sagot ng ganito – “Nahihilo ako, nasusuka na nga e. . . (with mapungay eyes)” (DRAMA! Pero medyo totoo iyon, na-ta-TAE na talaga ako! Nahihilo na ako kakaisip kung paano ko pipigilin ito!). Shame on me! Bakit ko ba kasi pinigil ito, para akong BATA! Nag-pipigil ng TAE!

T_T

Nauna na ako mag-pasa ng papel, at nag-paalam sa Prof. ko, sabi ko na nahihilo na talaga ako (alibi). Uwi ako, bilis mag-lakad grabe, napansin iyon ng iba kong kaklase, wala na ako paki-ilam sa sasabihin ng masasalubong ko sa daan (mukha kasi ako snatcher na tumatakbo sa ninakawan, nung mga oras na iyon).

T_T

Nakasakay na ako, grabe, walang nagbago sa Taft Avenue, traffic, expected ko ‘to TRAFFIC. Umuutot ako habang umaandar yung jeep para ‘di marinig ng mga katabi ko, yung utot sabay dun sa tunog na BROOM, BROOM, BROOOM ng jeep. Kahit naman maamoy nila utot ko, di nila mapapansin since mausok at mabaho yung dinadaanang kalsada ng jeep. Kahit ano namang lugar sa gilid-gilig ng Maynila, maalingasaw, totoo naman talaga e.

Assumption ko sa mga pasahero ng jeep:

Pasehero: “Asan ba yung trak ng basura? Ba’t ang baho?”

Isang oras ang biyahe ko. Y_Y. Hanggang sa makauwi ako ganoon lamang ang siste. Pag-pasok ng bahay, direcho sa inidoro at nagpapasalamat ako at merong Shit-Control Act na imbento ko lang. IMBENTO KO LANG! Huwag na kayo maniwala dito, ako lang nakakagawa nito.

Kabisado ko kasi ang sikmura ko kaya CERTIFIED Shit-Control Being ako.

Dagdag na kaalaman

—————————————————————————

Ano ang Shit-Control Act o Batas Igit-Pigil?

Shit-Control Act

Right of a person to control the extraction of soilee excrement from his/her body. Shit-control occurs in times of sudden undesirable moment.

(isina-tagalog)

Batas Igit-pigil

Karapatan ng tao na pigilin ang pag-tae. Ang pag-pigil na ito ay nagaganap sa di inaasahang pagkakataon.

—————————————————————————

Dagdag na Panuto : Balikan ang blog-entry na ito kung na-tatae ka, kung na-tatae ka na, pigilin ito. Kapag napigil mo na, punta ka sa PC mo, at basahin ang nasusulat dito, ulit-ulit. Bakit? Para san pa? Para ma-ramdaman mo at tipong makatotohanan talaga ang mga nangyari sa blog na ito habang nagbabasa ka.

Ang Atake sa Katamaran

Inatake na talaga ako ng katamaran since pumasok tong 2009. Sumpa sa akin ang taon na ito. Bakit?

Unang lingo ng 2009, dinaanan ako ng matinding ubo sa ilong, halos nag-extend pa, nag-dalawang linggo pa ang itinagal bago humupa ang plemang umuuhog sa mata’t ilong ko. Dahil sa abnormal na sakit ko, hindi ako nakapasok 2 to 3 times in two weeks, hindi ko rin natupad ang pangako ko kay Pareng Sam, ipinangako ko kasi na tatapusin ko ang libro niyang “Sam’s Teach Yourself Java in 21 Days” – sinimulan ko iyon basahin since X-mas 2008 at nasa pang-5th day (5th chapter/21Chapter) pa lang ako, e kundi ba naman siya sinungaling, yung first day raw sa book niya pang-isahang araw lang raw talaga, pucha tatlong araw ang tinagal ko dun sa chapter na iyon e (sinisisi ko ba siya o sadyang mabagal lang ako magbasa?).

Hindi lamang ubo sa ilong ang dinanas ko, pati kabag at constipation, kinang-ina kasi hindi ako matae sa umaga bago ako pumasok, ang ginaw kasi sa buwan na ito, hindi ko malabas ang dapat ilabas sa tuwing magbabawas ako bago pumasok, imbes, tumatayo na lang ang <censored> – tendency na ma-constipate ka ‘pag ganun (hindi mo alam? Ipalit mo na lang ‘to sa sentence na ‘yon -> “ang balahibo ko sa ginaw”).

Isa pang kamalasan, natanggap ko yung prelim result ko matapos ang 2008, inasam ko pa naman na mga average ang score ko, e ANAK NG PATATAS, 70% ako sa Digital Design, 70% sa DBMS, 80% sa OS, Y_Y, ayoko na, wala na susunod dyan, hulaan mo na lang. Kilalang techie pa naman ako, tapos bagsak sa major subjects ko! Shame on me. PU-SHIT. (Bumaba na image ko)

Higit sa lahat, sa biglaang suntok sa buhay ko, nawatak ang kinaSASAMAhAN kong barkada, kung di ba naman saksakan ng EMO yung . . . no name names. Tsk, sabihan pa ako ng “take for granted” dun sa text (inappropriate term pa), ang SAKIT, ang LAKI pala ng utang ko, ayoko na, siraan pala ang tema sa loob ng barkadahang iyon (salamat kay SPY na nagsabi sa akin tungkol dito).

Araw-araw rin sa klase, dilat lang ang mga mata ko sa aking Propesor, nag-mumuni-muni (hindi dun sa lecture, kundi sa scandal na dina-download ko dun sa everythingscandalous.blogspot.com), tingin na ata ng aking mga kaklase, nililibog ko na si Mam Queen de Martian (mga tubol kayo, magkaka-andropost muna ako bago mangyari yun).

Resulta lahat lahat ng mga pinagsasabi ko ngayon = aloner, degrade sa image, bumaba performance sa school, bumaba ang grade, nawalan na ng ulirat, nawalan na rin ng prinsipyo, at naging TAMAD na!

Talasanggunian:

* http://everythingscandalous.blogspot.com (Nakakatamad mag-aral ng programming kaya click na lang sa site niya solve ang araw ko.)

* Pareng Sam – si Pareng Sam ang sagot mo sa pag-aaral “with deadline” sa popular niyang book-series na “Teach Yourself . . . “ – ang session niya may pang-isang lingo (7 days), may pang-limang araw, may pang-isang buwan (21 days), at may pang-bente-kwatro oras (24 hour), meron na rin ‘atang bagong session, yung pang one-night stand, special session niya, meet-to-meet, “physical session”.

* Queen de Martian – basta propesor ko siya na i-imagine mo na lang hitsura (base sa name).

* Spy – isa sa kasamahan ng dating barkada, EMO rin. (hate EMO).

Yu Hoana Ice Cream?

Sabado ngayon ng Enero 24, 2009. Napamura ako sa kahihiyan at na-PANGA-tawa ako ngayong araw sa nag-iisa kong klase (OSPL11C, C-235 – ang kina-aantukan kong subject).

Istorya – 15 minutes break sabi raw ni Sir, alisan ang iba, iba naman ay naiwan para mag-review (kunwari lang naman sila) sa ipapa-quiz niya sa amin pagtapos ng brief-break. Nanghingi si “black beauty” sa ‘kin ng papel para sa quiz, di ko masyadong ka-close ito pero minsan nag-uusap rin kami – DATI yun pero di na NGAYON, sa di malamang sanhi. Matapos manghingi, balik siya sa kanyang upuan, at ako balik rin sa aking pinagkakaabalahan – ang MAG-ARAL ng solo-flight para sa quiz (walang kopyahan, tangna niyo, di ako kunwaring nag-re-review katulad ninyo!).

Maya-maya pa’y napansin ko siya sa kabilang desk, nakatingin sa akin, may pabulong na sigaw – “ice cream. . . ice cream . . .”

“huh?”, aking pabulong na sagot sa kanya, sa pag-iisip ko, gusto ‘ata akong bigyan ng ice cream dahil binigyan ko siya ng papel (Babaw naman ng kaligayahan nito).

Nginitian ko siya, at bigla na lamang pumasok sa aking pakiramdam (sudden instinct) na hindi pala ako . . . punyeta . . . tumagos ang hanging galing sa kanyang binibigkas na “ICE CREAM”. Ganto pala ang pagkasabi niya “ICE CREAM? ICE CREAM?” – patanong. E putang-ina, hindi niya pala ako inaalok, nagtatanong siya sa isa niyang kaklase sa likod ko kung ice cream ba kinakain niya (obvious e), kaya pala pansin kong tagusan yung pagkakabigkas niya sa akin, sa labas (may window kasi dun sa room, likod ko ang window), “ICE CREAM? ICE CREAM?”. Bigla kong pina-iwas ang aking lingon para iwas kahihiyan na rin.

Di ko na inalintana kung may nakapansin pa ng pangyayaring iyon, e kundi ba naman kirindat ang mga mata niya e, e di hindi ako mapapahiya. PUCHA. Sabay tawa lang ako ng kaunti nun, kasi medyo nakakatawa rin, e kasi naman sa akin kasi siya nakapamaharap e. KIRINDAT TALAGA, kaya ‘kala ko talaga inaalok ako ng ICE CREAM! Sayang tomguts ako nun. Tsk, tsk, tsk.

Aral: Huwag lumingon kung hindi naman tinatawag ang pangalan mo, kahit tawagin ka ng “HOY” huwag ka pa rin lilingon, o kahit pa sulyapan ka ng magandang babae; kabastusan iyon dahil sa alipin lamang itinatawag ang ganun. Laging pakatatandaan na may pangalan ka!

Nota: Si “Black Beauty” (single ngayon) or itatago rin natin sa pangalang Yu Hoana, siya ay previous klasmeyt ko sa LPU. Di naman talaga siya maitim, morena lang (kilala ninyo naman yun di ba – para sa mga klasmeyt). Di ko maaaring sabihin ang tunay niyang pangalan bilang respeto na rin sa kaniyang pribadong buhay, at para na rin di ako mabuko sa nakakabasa kong klasmeyt.