Certified for Shit-Control Act o Batas Igit-Pigil

Ika-16 ng Marso 2009, Lunes ngayong araw. Nangyari na naman ang dating nangyari.

.
.
.
Na-ta-ta . . .
.
.
Hep, hep, hep. . . Babala muna.

Babala: Ang bagong post-entry sa Literantado ngayon ay sadyang maselan at di kaaya-ayang mabasa. Sigurado naman makaka-relate ka dito kung hindi ka nagbaon ng wet-tissue, soft tissue, plastic bag, diatabs, Gatorade?, pad paper, papel de hapon o kahit anong pedeng pampunas sa wetpaks.

—————————————————————————

Ang Istorya

Kahapon, gabi, enjoy na enjoy akong lumalaklak ng Coke Zero, libre ni pinsan. Kinabukasan n’on, alas-7 ng umaga ang pasok, at hindi ako makatulog dulot ng caffeine sa Coke Zero. Hindi ako natulog, alas-4 na ng umaga ngayon araw, mag-hahanda na ako para pumasok, maaliwalas ang aking pakiramdam kahit pa hindi pa hindi ako natulog, presko kasi bagong ligo lang.

Unang klase ko, Masaya naman, may talab pa rin yung caffeine sa Coke Zero na ininom ko kagabi. Dilat pa rin mata ko, parang adik, mukhang sabog. At isa pang kasiya-siya, nagawa ko yung aktibidad sa pag-po-program ng nakakatamad na Visual Basic 6. Medyo kinalaunan, kaparabagang nauutot ako. Sige uutot lang ako, pakiilam ko ba sa katabi kong babae, e kahit maamoy nung katabi kong babae, ok lang since pinakokopya ko naman siya ng Programming Activity, wala siyan angal (kundi ‘di ko siya pakokopyahin). Sigh. Utot lang naman yun eh. . . utot lang naman . . . ssSss . . . akala ko ba utot lang? Amf@#$ medyo may laman yun ah. Tang!@, masama ‘to! Di ko alintana, napagtanaw ko kahapong gabi pala – nakalahati ko palang inumin yung 2.0 litro ng Coke Zero. Kaya pala, nasusuka ang wetpaks ko. Arrrghhh.

Gusto ko na umuwi nang mga oras na iyon, ngunit may long quiz pa mamyang alas-1:00 ng hapon. E, alas-8:00 pa lang ng umaga ngayon at nasa klase pa ako. Heto na ang tamang oras para sundin ang batas. Ang Batas Igit-Pigil o Shit-Control Act. Sabi ko sa matapang kong katauhan, KAYA KO TO!

Tumagal-tagal pa ang Batas Igit-Pigil. 10:00 na ng umaga. Ipinaalam ko na ito sa mga kabarkadang kasama ko. Suggest ng isa “mag-CR ka na dun sa 5th floor, (sa hallway ng mga Nursing Student, LPU)”, sabi ko “AYOKO, di ako sanay na TUMATAE sa ganitong establishment!”, tae, TAENG-TAE na talaga ako, parang may-washing machine sa loob ng tiyan ko, umiikot ang mga kinain ko, minsan gustong lumabas, minsan minu-minuto nawawala.

Sabi ko sa isa kong kasamang si Boy Punat, samahan mo na lang ako ng SM Manila, may bibilhin akong libro (sa katotohanan, balak ko sana dun tumae, para malamig). Punta kami, bili ako ng soft-tissue roll sa Watson (hanep sponsor), at eto ang plano, pag-umihi ako at nawala, solve na ang problema, pero kung hindi at nagmamatigas pa rin ako sa nasusukang wetpaks ko, tutuloy ko na ito sa kabila ng maraming nag-c-CR sa SM Comfort room. Umihi at nawala ang bomba sa tiyan. Sa wakas.

Balik kami ng school, mag-11 na, naki-seat-in ako sa klase nila, kasi Vacant time ko. ABA! Parang Trojan Virus pala ‘tong bombang ‘to, may schedule talaga kung kalian sasabog oh! OMG, balik BATAS IGIT-PIGIL ULET.

Sobra na ‘di ko na kaya! Gusto ko’ng ipagsigawan sa nakapaligid sa akin na na-ta-TAE talaga ako. Hindi siya masarap sa pakiramdam, seryoso!

Nag-tanong si Boy Punat kung bakit . . .

ano-ang-nararamdaman-ni-bush-sa-larawan-photo-courtesy-of-johnseilerblogscom
Photo Courtesy of johnseilerblogs.com.

. . . hitsura ko. Sabi ko nahihilo lang ako kasi ‘di ako natulog which is totoo. Nag-alibi pa ako, e alam naman niyang nata-TAE ako! Yumukob na lamang ako sa seat para di ako mag-mukang Bush. Swerte at mabait ang Propesor nila at hinayaan lang akong yumukob at mag-kunwaring tulog.

Lumipas ang oras, nakayanan ko, sa wakas, oras na ng huli kong klase, quiz time na. Tinapos ko lahat-lahat, sa kabila nang nagtatanong na mga katabi ko sa sagot sa quiz, di ko masabi ng maaayos ang mga tanong nila, aba bulgaran kopyahan ba? Sagot lang ako ng sagot ng ganito – “Nahihilo ako, nasusuka na nga e. . . (with mapungay eyes)” (DRAMA! Pero medyo totoo iyon, na-ta-TAE na talaga ako! Nahihilo na ako kakaisip kung paano ko pipigilin ito!). Shame on me! Bakit ko ba kasi pinigil ito, para akong BATA! Nag-pipigil ng TAE!

T_T

Nauna na ako mag-pasa ng papel, at nag-paalam sa Prof. ko, sabi ko na nahihilo na talaga ako (alibi). Uwi ako, bilis mag-lakad grabe, napansin iyon ng iba kong kaklase, wala na ako paki-ilam sa sasabihin ng masasalubong ko sa daan (mukha kasi ako snatcher na tumatakbo sa ninakawan, nung mga oras na iyon).

T_T

Nakasakay na ako, grabe, walang nagbago sa Taft Avenue, traffic, expected ko ‘to TRAFFIC. Umuutot ako habang umaandar yung jeep para ‘di marinig ng mga katabi ko, yung utot sabay dun sa tunog na BROOM, BROOM, BROOOM ng jeep. Kahit naman maamoy nila utot ko, di nila mapapansin since mausok at mabaho yung dinadaanang kalsada ng jeep. Kahit ano namang lugar sa gilid-gilig ng Maynila, maalingasaw, totoo naman talaga e.

Assumption ko sa mga pasahero ng jeep:

Pasehero: “Asan ba yung trak ng basura? Ba’t ang baho?”

Isang oras ang biyahe ko. Y_Y. Hanggang sa makauwi ako ganoon lamang ang siste. Pag-pasok ng bahay, direcho sa inidoro at nagpapasalamat ako at merong Shit-Control Act na imbento ko lang. IMBENTO KO LANG! Huwag na kayo maniwala dito, ako lang nakakagawa nito.

Kabisado ko kasi ang sikmura ko kaya CERTIFIED Shit-Control Being ako.

Dagdag na kaalaman

—————————————————————————

Ano ang Shit-Control Act o Batas Igit-Pigil?

Shit-Control Act

Right of a person to control the extraction of soilee excrement from his/her body. Shit-control occurs in times of sudden undesirable moment.

(isina-tagalog)

Batas Igit-pigil

Karapatan ng tao na pigilin ang pag-tae. Ang pag-pigil na ito ay nagaganap sa di inaasahang pagkakataon.

—————————————————————————

Dagdag na Panuto : Balikan ang blog-entry na ito kung na-tatae ka, kung na-tatae ka na, pigilin ito. Kapag napigil mo na, punta ka sa PC mo, at basahin ang nasusulat dito, ulit-ulit. Bakit? Para san pa? Para ma-ramdaman mo at tipong makatotohanan talaga ang mga nangyari sa blog na ito habang nagbabasa ka.

Yu Hoana Ice Cream?

Sabado ngayon ng Enero 24, 2009. Napamura ako sa kahihiyan at na-PANGA-tawa ako ngayong araw sa nag-iisa kong klase (OSPL11C, C-235 – ang kina-aantukan kong subject).

Istorya – 15 minutes break sabi raw ni Sir, alisan ang iba, iba naman ay naiwan para mag-review (kunwari lang naman sila) sa ipapa-quiz niya sa amin pagtapos ng brief-break. Nanghingi si “black beauty” sa ‘kin ng papel para sa quiz, di ko masyadong ka-close ito pero minsan nag-uusap rin kami – DATI yun pero di na NGAYON, sa di malamang sanhi. Matapos manghingi, balik siya sa kanyang upuan, at ako balik rin sa aking pinagkakaabalahan – ang MAG-ARAL ng solo-flight para sa quiz (walang kopyahan, tangna niyo, di ako kunwaring nag-re-review katulad ninyo!).

Maya-maya pa’y napansin ko siya sa kabilang desk, nakatingin sa akin, may pabulong na sigaw – “ice cream. . . ice cream . . .”

“huh?”, aking pabulong na sagot sa kanya, sa pag-iisip ko, gusto ‘ata akong bigyan ng ice cream dahil binigyan ko siya ng papel (Babaw naman ng kaligayahan nito).

Nginitian ko siya, at bigla na lamang pumasok sa aking pakiramdam (sudden instinct) na hindi pala ako . . . punyeta . . . tumagos ang hanging galing sa kanyang binibigkas na “ICE CREAM”. Ganto pala ang pagkasabi niya “ICE CREAM? ICE CREAM?” – patanong. E putang-ina, hindi niya pala ako inaalok, nagtatanong siya sa isa niyang kaklase sa likod ko kung ice cream ba kinakain niya (obvious e), kaya pala pansin kong tagusan yung pagkakabigkas niya sa akin, sa labas (may window kasi dun sa room, likod ko ang window), “ICE CREAM? ICE CREAM?”. Bigla kong pina-iwas ang aking lingon para iwas kahihiyan na rin.

Di ko na inalintana kung may nakapansin pa ng pangyayaring iyon, e kundi ba naman kirindat ang mga mata niya e, e di hindi ako mapapahiya. PUCHA. Sabay tawa lang ako ng kaunti nun, kasi medyo nakakatawa rin, e kasi naman sa akin kasi siya nakapamaharap e. KIRINDAT TALAGA, kaya ‘kala ko talaga inaalok ako ng ICE CREAM! Sayang tomguts ako nun. Tsk, tsk, tsk.

Aral: Huwag lumingon kung hindi naman tinatawag ang pangalan mo, kahit tawagin ka ng “HOY” huwag ka pa rin lilingon, o kahit pa sulyapan ka ng magandang babae; kabastusan iyon dahil sa alipin lamang itinatawag ang ganun. Laging pakatatandaan na may pangalan ka!

Nota: Si “Black Beauty” (single ngayon) or itatago rin natin sa pangalang Yu Hoana, siya ay previous klasmeyt ko sa LPU. Di naman talaga siya maitim, morena lang (kilala ninyo naman yun di ba – para sa mga klasmeyt). Di ko maaaring sabihin ang tunay niyang pangalan bilang respeto na rin sa kaniyang pribadong buhay, at para na rin di ako mabuko sa nakakabasa kong klasmeyt.